ΤΟ “ΣΠΗΓΚΕΛ”, Ο ΑΝΕΜΙΣΤΗΡΑΣ ΚΑΙ Ο “ΔΑΥΛΟΣ”

ΤΟ “ΣΠΗΓΚΕΛ”, Ο ΑΝΕΜΙΣΤΗΡΑΣ ΚΑΙ Ο “ΔΑΥΛΟΣ”

Ο χερ Χάουκε Γκους είναι στέλεχος της κεντρικής σύνταξης του εβδομαδιαίου γερμανικού εκδοτικού κολοσσού “Der Spiegel”. Μεταξύ 18 και 20 Ιουνίου τηλεφώνησε τρεις φορές από το Αμβούργο, την έδρα του “Σπήγκελ”, ζητώντας μου να έλθη στην Αθήνα για μία συνέντευξη. Λόγω επικείμενου ταξιδιού μου του αρνήθηκα, αλλά του αντιπρότεινα ότι θα προλάβαινα να συναντηθώ με τον ανταποκριτή του “Σπήγκελ” στην Αθήνα. Δεν το δέχθηκε και συνέχισε να με ψάχνει, κι έτσι τελικά ωρίσθηκε συνάντηση μεταξύ μας στα Γραφεία του “Δ” την Τετάρτη 25 Ιουνίου, όταν επέστρεψα στην Αθήνα.
Ο χερ Γκους ήταν εδώ στην ώρα του όχι μόνος του, αλλά συνοδευόμενος από έναν ανταποκριτή τους, τον κ. Φέρρυ Μπατζόγλου, ως διερμηνέα του. Η συνέντευξη κράτησε δυόμιση ώρες. Υπέθετα ότι το θέμα του θα ήταν μόνον η αίτηση ασφαλιστικών μέτρων στο Πρωτοδικείο Αθηνών για τη γνωστή υπόθεση του σφετερισμού των λέξεων “λεσβία” και “λεσβιακή” από την “Ομοφυλοφιλική και Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδος – ΟΛΚΕ”, αλλά γελάστηκα.
Βεβαίως τον ενδιέφερε η υπόθεση αυτή, αλλά δεν ήταν γι’ αυτή μόνο το ενδιαφέρον του κ. Γκους, που διήνυσε περίπου 3.000 μίλλια από το Αμβούργο, για να μου κάνη την τιμή να με συναντήση. Επί 2,5 ώρες ρωτούσε να μάθη πράγματα για τον “Δαυλό”, για τον χαρακτήρα μου, για την βιογραφία μου, για τις ιδέες μου, για τα βιβλία της βιβλιοθήκης μου, για τους ζωγραφικούς μου πίνακες, για το αγαλματάκι της θεάς Υγιείας, για το τι επιδιώκω με τις ιδέες μου, για τους συγγενείς μου, για τις επαγγελματικές μου δραστηριότητες, για τις ώρες που πάω στα Γραφεία του “Δ”, για τις μέρες που βρίσκομαι στη Λέσβο και για τόσα άλλα.
Άρχισα πραγματικά να διερωτώμαι, αν ο σκυθρωπός, αγέλαστος, σαρανταπεντάρης περίπου Γερμανός με την ελαφριά φαλάκρα, τη μέτρια περίμετρο κεφαλής και το μικροσκοπικό σημειωματάριο τσέπης, όπου σημείωνε συχνά άγνωστο τι, δεν ήταν δημοσιογράφος αλλά ντετέκτιβ. Αλλά τον αδίκησα. Ίσως κάποιοι τον είχαν χρησιμοποιήσει σαν δημοσιογραφικό “στόχαστρο” και τον είχαν “σκοπεύσει” πάνω μου.
Πράγματι στο τεύχος 28 του 2008 του “Σπήγκελ” ο χερ Χάουκε Γκους μου αφιέρωσε μία ολόκληρη σελίδα του γερμανικού κολοσσού δημοσιεύοντας και μία φωτογραφία μου και… δώδεκα φορές τη λέξη “Λάμπρου”! Με αξιοσημείωτη δημοσιογραφική σοβαρότητα καταγράφει την “ογκώδη ξύλινη πόρτα” του γραφείου μου, τις “τραβηγμένες κουρτίνες”, τον “ανεμιστήρα” μου (δύο φορές), το “ανοιχτόχρωμο πουκάμισό” μου, τα “γυαλιά” μου και την “αρχαϊκή πολυθρόνα” μου. Σημειώνει επίσης με επιμέλεια, πότε “τεντώνομαι”, και πότε “κοιτάζω τον στρατηγό ε.α.” (τον διευθυντή σύνταξης του “Δ” κ. Γιάννη Λάζαρη), και καταλήγει με την μεγαλοφυή διατύπωση, ότι “ο Λάμπρου θέλει σεβασμό για τις πραγματικές Λεσβίες, ακόμα κι όταν ο μισός κόσμος γελάη μαζί του”. Ίσως εδώ να υπήρξε ο χερ Γκους πολύ γενναιόδωρος για Γερμανός, αφού προφανώς έχει διαπιστώσει, ότι ο άλλος “μισός κόσμος”, περίπου 3.000.000.000 άνθρωποι, δεν γελάνε μαζί μου.
Για τη δίκη της λέξης “λεσβία” τίποτα; Ω, βεβαίως έγραψε και γι’ αυτήν. Καλά δασκαλεμένος από “τις γυναίκες που αγαπάνε τις γυναίκες”, όπως αποκαλεί τα μέλη της ΟΛΚΕ, δεν βρήκε τίποτε άλλο στα πρακτικά της δίκης για να αναδείξη, από την ερώτηση του δικηγόρου της ΟΛΚΕ προς τον μάρτυρά μας, “αν οι κάτοικοι του Σιαμ ενοχλούνται, όταν σ’ όλες τις γλώσσες υπάρχη ο όρος “σιαμαία δίδυμα””. Η ερώτηση αυτή θεωρήθηκε ως στιγμή θριάμβου των αντιδίκων μας, και ο χερ Γκους βεβαιώνει τους αναγνώστες του “Σπήγκελ”, ότι “εκείνη τη στιγμή ο Λάμπρου για πρώτη φορά είχε τη συναίσθηση, ότι το πράγμα θα μπορούσε να καταλήξη και άσχημα”. Αλλά ακριβώς η στιγμή αυτή ήταν, που πλησίασα κάποιον αντίδικό μας και τον πείραξα, λέγοντάς του, ότι ο δικηγόρος τους εξωμοίωσε τις πελάτισσές του με τις σιαμαίες τερατογενέσεις.
Πάντως, για να τελειώνουμε με τον χερ Γκους, πρέπει να του αναγνωρίσουμε κι ένα ηρωικό στοιχείο, που διακρίνει τη δημοσιογραφική του σκέψη. “Τι θα συνέβαινε -γράφει- αν ένα νησί του Αιγαίου θριάμβευε ενάντια σ’ ολόκληρο τον κόσμο; Είναι η λέξη λέσβιος-λεσβία-λεσβιακή γεωγραφικός προσδιορισμός;” Πραγματικά επική σύλληψη του χερ Γκους, αντάξια των ομηρικών εικόνων μάχης.

* * *

Όταν μία συνέντευξη δυόμιση ωρών μετατρέπεται σε άρθρο με θέμα τους ανεμιστήρες, τις ξύλινες πόρτες, τις κουρτίνες και το Σιαμ, αυτό δεν είναι βέβαια δημοσίευση της συνέντευξης. Γι’ αυτό δημοσιεύω το αυτούσιο απομαγνητοφωνημένο κείμενο των ερωτήσεων του χερ Γκους και των απαντήσεών μου, ώστε να καλυφθεί το κενό λόγου, που άφησε η περιέργειά του για τα αντικείμενα του γραφείου μου. Βεβαίως για τον κ. Γκους η μαγνητοφώνηση σημαίνει -όπως γράφει-, ότι “ο Λάμπρου φοβάται μην τον παρανοήσουν”, ενώ για τον ίδιον σημαίνει, ότι “είναι αδύνατο να μην είναι κανείς αρκετά προσεκτικός”.
Φαίνεται ότι δικαίως ο χερ Χάουκε Γκους αποτελεί περίπτωση δημοσιογράφου, που φοβάται το μαγνητόφωνο.


Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *